Łuk na słupach krzyżówka
Najczęściej w formie kwadratu, wieloboczne. Charakterystyczne dla architektury renesansowej oraz rzymskiej. Listwa ozdobiona ornamentem ze stylizowanych motywów roślinnych. Rozróżniamy kimation dorycki profil wklęsłykimation joński, zwany jajownikiem profil wypukły; kimation składa się z ułożonych na przemian motywów wolich oczu i liścikimation lesbijski profil wypukło-wklęsły, motywy roślinne o kształcie sercowatym.
Słupach z podstawowych i najstarszych podpór w architekturze, podtrzymująca ciężar belkowania, stropu itp. Składa się z 3 części: głowicy, trzonu i bazy. Wykonywana z różnych materiałów najczęściej kamiennaw przekroju kolista. Kilka lub kilkanaście rzędów kolumn ustawionych w regularnych odstępach, podtrzymujących belkowanie.
Kompozytowy porządek architektoniczny. Łączy elementy porządku korynckiego łuk jońskiego i wykształcił się w architekturze starożytnego Rzymu. Wyróżnia go ustawienie kolumny na piedestale oraz ukształtowanie głowicy. Jej górna część jest uformowana z wolut ustawionych na przekątnych. Woluty te zaczerpnięte są z porządku jońskiego.
Stanowił często podstawę pod zegar. Koryncki porządek architektoniczny. Ukształtował się najpóźniej i różnił się od stylu jońskiego odmienną proporcją kolumny smuklejsza i dekoracją głowicy. Głowica koryncka wg tradycji jej wynalazcą miał być rzeźbiarz Kallimachos - koniec V w. O górną część kalatosu opierały się 4 woluty, na których spoczywał abakus.
Między dużymi wolutami znajdowały się mniejsze, a z nich wyrastała palmeta. Element wystający przed lico ściany, ale w niej osadzony - służy do podtrzymywania np. Może być wykorzystywany również jako zakończenie belki stropowej, która wystaje przed elewację. Jest to wnęka w zewnętrznej płaszczyźnie budynku.
Od pomieszczeń wewnętrznych oddzielają krzyżówka okna i drzwi. Loggia jest otwarta na zewnątrz, ale można spotkać też odmiany przeszklone. Może mieć kilka lub jedną kondygnację. Współcześnie często spełnia rolę balkonu. W dawnej architekturze włoskiej była również samodzielną budowlą, otwartą z trzech lub czterech stron arkadami.
Łukłęk. Element konstrukcyjny lub dekoracyjny, zakrzywiony i podparty na obu końcach.
Łuki dekoracyjne występują głównie na tle murów i są wykonywane w stiuku lub tynku. Łuki konstrukcyjne stosuje się w sklepieniach, do przykrywania wszelkiego typu otworów, jako przęsła mostów, wiaduktów itp. Ich zadaniem jest przeniesienie na podpory boczne ciężaru własnego i dźwiganego.
W przeciwieństwie do belki, łuk oprócz reakcji pionowych doznaje również w miejscach podparcia reakcji poziomych, zwanych rozporem łuku. Przy obciążeniu pionowym i przy odpowiednio dobranych wymiarach w łukach mogą występować tylko naprężenia ściskające, dzięki czemu można konstruować łuki nie spajane w miejscach styku z elementów.
Łuki konstrukcyjne wykonywano dawniej głównie z kamienia lub cegły, obecnie stosuje się konstrukcje stalowe i żelbetowe. Łuk składa się z 2 ramion, które rozdziela kliniec szczytowy - zwornik spotykany w łukach kamiennych i ceglanych. Dolna płaszczyzna każdego ramienia zakryta w głębi muru, nosi nazwę nasady, powierzchnie boczne są zwane czołami, powierzchnia górna - grzbietem, dolna podłuczem.
Naroże między grzbietem a pionową ścianą nazywa się pachą. Szerokość łuku na wysokości nasad jest jego rozpiętością, odległość między linią łączącą nasady a punktem szczytowym linii podłucza - wysokością łuku strzałką.
Mijanie czasu krzyżówka
Umowna jednostka wymiarowa w architekturze lub rzeźbie służąca do wyznaczenia według kanonu wielkości pozostałych części projektowanej całości. W Grecji, w architekturze jońskiej jako moduł służyła średnica kolumny, według której wyliczano wysokość kolumn i proporcje całej budowli.
Istniał też moduł w rzeźbie starożytnej, była nim szerokość palca postaci. Nisza wnęka — wgłębienie w murze o kształcie prostokątnym lub półkolistym, w fasadzie lub w ścianie wewnątrz budynku, przeznaczone do umieszczenia na przykład rzeźby. Oficyna — to budynek pozbawiony bezpośredniego dostępu do ulicy, usytuowany w głębi podwórza.
Może to być także skrzydło pałacu lub dworu, albo odrębny, służebny budynek wchodzący w skład większego kompleksu. W zabudowie miast, przede wszystkim XIX i początku XX wieku oficynami nazywano boczne skrzydła czynszowych kamienic, a także budynki umieszczone po bokach podwórza. Ornament — pojedyncza ozdoba lub motyw zdobniczy z powtarzających się elementów.
ŁUK NA SŁUPACH - 4 - 10 liter - Hasło do krzyżówki. 🔔 Wyszukiwarka haseł do krzyżówek pozwala na wyszukanie hasła i odpowiedzi do krzyżówek. Wpisz szukane "Definicja" lub pole litery "Hasło w krzyżówce" i kliknij "Szukaj"!.
Mogą to być elementy geometryczne, roślinne, zwierzęce lub postaciowe. Płaskorzeźba — rzeźba wykonana na powierzchni kamienia, metalu, wystająca nieco nad powierzchnię. Pierzeja — ciąg elewacji domów stojących w jednej linii, stanowiących ścianę placu lub ulicy. Polichromia — wielobarwne malowidło zdobiące ściany budowli.
Popiersie — zwane też biustem, przedstawienie części postaci ludzkiej, często umieszczane na postumencie. Portal — ozdobne obramowanie drzwi wejściowych do budynku lub ważnego wnętrza, na przykład kościoła, pałacu, zazwyczaj bogato zdobione. Portyk kolumnowy — wejście do budynku, lub przedsionek osłonięty dachem wspartym na kolumnach, dzięki czemu stanowi otwarte wnętrze w rodzaju galerii.
Miał za zadanie chronić drewniane części budowli oraz ludzi przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Prezbiterium — w świątyniach chrześcijańskich część przeznaczona dla duchowieństwa, zazwyczaj wydzielona z nawy. Koło łowieckie zajmuje się gospodarką łowiecką, w tym polowaniem, w dzierżawionym przez siebie obwodzie łowieckim.
Obecnie myśliwska broń paradna. L — lampy — oczy wilka — latarnia — głowa wilka — legawiec — wyżeł — legowisko — stałe lub czasowe miejsce odpoczynku zwierzyny — licówka — łania przewodniczka — linia — szereg myśliwych na polowaniu zbiorowym — linijka — pojazd konny, służący do podwożenia myśliwych w trakcie polowania — lira — ogon cietrzewia — liszka — samica lisa — liściarka — zebrane i zasuszone pędy drzew i krzewów, wykładane w zimie jako karma — lizawka — krzyżówka łowieckie instalowane w terenie, służące do wykładania soli dla -zwierzyny — locha — samica dzika — lochanie — huczka dzików, — loftki — gruby śrut o średnicy powyżej 4,5 mm używany do polowania na wilki — loty — skrzydła ptaków — lufa — główna część broni palnej — lustro, lusterko — jasna sierść słupach pośladkach u zwierzyny płowej, u nasady ogona, talerz.
Ł — łaja-kilka sfor ogarów, — łałok — luźna, obwisła skóra podgardla żubra. M — miasz lub maiż — młody niedoświadczony ptak łowny orzeł, jastrząb lub sokółktórego zaczęto wprawiać do polowania — majak — czółno zamaskowane trzciną łuk gałęziami, do polowań na ptactwo wodne — marczak — młody zając urodzony w marcu — markowanie — zaznaczanie przez wyżła obecności zwierzyny, — marmurek — białe plamy na sterówkach ogona głuszca, — matecznik — bezpieczna ostoja zwierzyny, — medalion — trofeum w formie spreparowanej głowy z szyją zwierzęcia — medalowy — np.
Składa się z ciemnozielonych spodni i marynarki, na której naszyte są myśliwskie dystynkcje. Guziki wykonane z poroża. Do pełnej gali zielony sznur paradny i kordelas. N — nadlufka — broń myśliwska o lufach uło. Innym zastosowaniem kolumny jest wykorzystanie jej jako części składowej pomnika, na głowicy której umieszcza się posąg.
Jednym z najbardziej znanych pomników starożytnych tego typu jest Kolumna Trajana znajdująca się w Rzymie. Kolumna może również łuk rolę typowo dekoracyjną np. Kolumna składa się z trzech zasadniczych części: bazy, trzonu i głowicy, a co najmniej z trzonu i głowicy [2] [3].
Trzon — środkowa część kolumny, słup pomiędzy bazą a głowicą. Trzony kolumn mogą być monolitem lub składać się z połączonych czopami bębnów [1]. Trzon często jest lekko wybrzuszony krzyżówkaco ma na celu usunięcie złudzenia optycznego, polegającego na tym, że przy zastosowaniu prostego słupa wydaje się on wklęsły [2].
Głowica kapitel — część słupach kolumnę, na niej wspiera się belkowanie, a od czasów rzymskich także łuk. Historia kolumny sięga czasów starożytnych. Kolumny wywodzą się z drewnianego pnia podpierającego dach domu. Podpora taka wspierana była na kamiennym cokole. Pomiędzy poziomą belką dachu a słupem umieszczano dość często dodatkową drewnianą deskę, która dała początek abakusowi [ potrzebny przypis ].
Kształty i proporcje kolumn zmieniały się w różnych okresach rozwoju architektury zgodnie z panującymi stylami architektonicznymi, ale stosowano je jako element konstrukcyjny we wszystkich epokach architektonicznych. Kolumny stosuje się w architekturze do dzisiaj w postaci wewnętrznych elementów konstrukcyjnych wielkokubaturowych obiektów budowlanych np.
Pnie są naostrzone i są czasem wzmacniane dodatkową konstrukcją. Palmeta - motyw dekoracyjno- zdobniczy w postaci stylizowanego, wachlarzowo rozpostartego, symetrycznego liścia palmy, występujący pojedynczo lub szeregowo w ornamencie ciągłymstosowany w architekturze od starożytności po czasy nowożytne.
Pałac - okazała, reprezentacyjna budowla mieszkalna bez umocnień obronnych, od XIX wieku również nazwa okazalszych gmachów urzędowych i użyteczności publicznej. Pałac historyczny składa się na ogół z korpusu głównego, skrzydeł bocznych usytuowanych w stosunku do korpusu głównego pod kątem prostym i przylegających do niego, albo też podobnie usytuowanych, lecz wolnostojących oficyn oraz zawartego między korpusem głównym i skrzydłami lub oficynami dziedzińca wjazdowego.
Panneau - płycina o kształcie pola kwadratowego lub prostokątnego, utworzona w następstwie architektonicznego podziału powierzchni ściany lub boazerii, otoczona obramieniem drewnianym, stiukowym lub niekiedy kamiennym, pokryta płaskorzeźba lub malowidłem. Stanowi charakterystyczny element dekoracji wnętrz w okresie baroku i rokoka.
Panoplia - element zdobniczy, charakterystyczny dla renesansowej i barokowej dekoracji wnętrz, mający formę kwadratowej, prostokątnej lub owalnej płyciny, w którą jest wpompowany motyw dekoracyjno — zdobniczy w postaci zbioru krzyżujących się składników uzbrojenia — różnego rodzaju oręża, zbroi, tarcz, proporców, sztandarów itp.
Pierzeja - ciąg frontowych elewacji stanowiący jedną stronę placu lub rynku, traktowany jako całość przestrzenna. Pilaster - płaski filar przyścienny, który pełni funkcję podpory lub elementu dekoracyjnego podziału powierzchni ściany albo też obie te funkcję łącznie. Jest również stosowany jako element obramienia otworów bramowych, drzwiowych i okiennych.
Składa się z głowicy, gładkich lub żłobkowanych trzonów, oraz z bazy lub cokołu. Występuje najczęściej w połączeniu z belkowaniem, rzadziej z łukiem.
Pinakiel - fiala; gotycki i neogotycki dekoracyjny element architektoniczny słupach formie smukłej kamiennej sterczyny w czworobocznym trzonie z szeregami żabek na krawędziach oraz kwiatonem u szczytu. Pinakiel stanowi ozdobne zwieńczenie portali, szczytów, wimperg, wieżyczek naroży i przypór w gotyckich i neogotyckich krzyżówka sakralnych i świeckich.
Podcień - podniesienie; przestrzeń w dolnej części budynku powstała przez cofnięcie jego ściany lub ścian zewnętrznej na przestrzeni od poziomu przylegającego terenu najczęściej chodnika ulicznego do wysokości nie przekraczającej na ogół dwóch kondygnacji, zazwyczaj jednak parteru.
Podcień stosuje się ze względu na przestrzenne ukształtowanie budynku oraz ze względów użytkowych. Polichromia - w architekturze wielobarwne malowidło zdobiące ściany budowli. Pomarańczarnia oranżeria - budynek ogrodowy, parterowy, wolno stojący lub połączony z tarasem, ogrzewany.
Portal - architektoniczno-rzeźbiarskie obramienie otworu drzwiowego, często ukształtowane dekoracyjnie z zastosowaniem form danego stylu architektonicznego. Portyk - zewnętrzna, jedno lub dwukondygnacyjna, wysunięta ku przodowi albo wgłębiona część budynku otwarta przynajmniej z jednej strony i mająca tu kolumnadę lub szereg słupów, często zwieńczona trójkątnym frontem.
Funkcją portyku jest osłona wejścia do budynku. Putto - motyw dekoracyjny przedstawiający uskrzydloną postać małego pulchnego dziecka lub aniołka, powszechnie stosowane w malarstwie i rzeźbie od okresu renesansu. Prezbiterium - łac. Od części kościoła przeznaczonej dla wiernych prezbiterium bywa wyodrębnione lekkim podwyższeniem podłogi, balustradą i łukiem tęczowym.
W niektórych kościołach romańskich występowały dwa prezbiteria - od wschodu i zachodu - dając budowlom nazwę kościołów dwuchórowych. Przedbramie - jest to umocnienie bramy warownej w średniowiecznych murach obronnych miejskich lub zamkowych w postaci warownej przybudówki. Z przedbramia rozwinęła się z czasem forma barbakanu.
Przykład zachowanego do dziś przedbramia stanowi przedbramie Bramy Krakowskiej w Lublinie. Przęsło - powtarzający się człon jakiejś konstrukcji łuk. Przypora - skarpa; pionowy element konstrukcyjny, podpora w postaci filara przyściennego o boku zewnętrznym ukośnie ściętym lub ukos owym.
W niej talary krzyżówka
Zadaniem przypory jest wzmocnienie ściany budynku lub muru wolno stojącego oraz przenoszenie ciężaru sklepień budowli na podłoże. Przypora stanowi podstawowy element konstrukcji filarowo - skarpowej, charakterystycznej dla architektury i budownictwa gotyku. Relief - kompozycja rzeźbiarska stosowana we wszystkich okresach historii architektury do zdobienia budowli, dekoracyjna tworzona na płaszczyźnie płyty drewnianej, kamiennej lub metalowej z pozostawieniem w niej tła.
Uzyskuje się ją przez rzeźbienie, kucie lub odlewanie. Rozróżnia się reliefy płaskie, wypukłe i reliefy wklęsłe. Rocaille - charakterystyczny dla zdobnictwa rokoka motyw dekoracyjny w postaci ornamentu o kształtach fantazyjnych, nieregularnych i asymetrycznych oraz płynnych i strzępiastych konturach, naśladujący swą stylizacją formy muszli i roślin morskich.
Rozeta - ornament architektoniczny w kształcie rozwiniętej róży. W architekturze gotyku rozetą nazywa się okrągłe okno wypełnione witrażem i ornamentem maswerkowym umieszczone nad głównym portalem kościoła. W Krakowie znajduje się m.
Łuk Oparty Na Słupach Lub Filarach, Krzyżówka - Hasło do krzyżówki
U Słowian - w jednej z prostszych form - etniczny symbol solarny, powszechnie stosowany w folklorze jako element zdobniczy. Rustyka - charakterystyczne dla architektury renesansu i baroku opracowanie faktury powierzchni muru kamiennego lub kamiennej okładziny ściennej za pomocą kamieniarskiej obróbki lica poszczególnych ciosów lub płyt na wzór naturalnego łomu kamiennego.
Czołowa płaszczyzna elementu muru lub okładziny jest zwykle obramiona gładkim pasem - płaskim zwanym szlakiem brzeżnym lub s fazowanym. Ryzalit - fragment budynku wysunięty z lica elewacji ku przodowi, stanowiący jego ograniczona część. Występ taki jest zazwyczaj prostokątny w planie ma wysokość równą wysokości elewacji.
Ryzalit pozorny - część budynku wysunięta przez lico na całej wysokościwraz z dachem. Zależnie od usytuowania względem osi środkowej. Ryzalit pozorny otrzymuje się przez zwiększenie grubo ścian muru na pewnym odcinku, bez zmian w układzie pomieszczeń wewnętrznych. Sakramentarium - powstające w dobie gotyku pomieszczenie na Najświętszy Sakrament, pełniące podobną rolę co tabernakulum.
Sakramentalia były zwykle lokowane po lewej stronie od strony nawytuż obok ołtarza głównego, który wówczas najczęściej przybierał formę retabulum i stanowiły integralną część prezbiterium kościoła.