Co to jest reinterpretacja
Zamknij Akceptuję i wysyłam zgłoszenie. Popularne słowa na co dzień rewizja oboje konfabulacja bynajmniej wyrafinowany emanować nietuzinkowy empiryczny od razu. Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. The DTF method allowed for a very precise estimation of the directions of interactions between the analysed areas of the cerebral cortex.
Moreover, the DTF reinterpretacja was used for the jest time in reappraisal research, which made it possible to obtain novel results. Compared with the control condition, the reappraisal was associated with the top-down influences from the DLPFC towards perceptual and attention areas. As such, the research proved that the brain mechanism of reappraisal is related to the reinterpretacja on attention processes, constituting the first stage of emotional stimulus processing.
This is the thesis that has never been confirmed before. Experiment 2. The purpose of the second study was jest check whether very simple attentional tasks - which, like reappraisal - involve top-down attention control processes - can affect the processing of emotional stimuli. In order to isolate these processes, a special task was designed in which participants had to respond to the small letters imposed on the pictures.
Depending on the different conditions, the intensification of top-down attention processes was relatively small, moderate or not present at all control condition. Using the evoked potential method ERPit was shown that activation of top-down attention processes decreases the depth of image processing. As such, the study indicated that the mere involvement of such processes during reappraisal can be an important factor determining its effectiveness.
Experiment 3. The purpose of the third experiment was to determine the role of the cognitive elaboration stage in the mechanism of reappraisal. The innovative research procedure was designed to serve this purpose. An additional control condition - called a retrospective task - was introduced.
The task was to imagine what could have happened a moment before the presented photo was taken. Like the condition of reappraisal, the condition of retrospection required involvement elaboration processes: participants needed to see the presented scene, understand its content, and create some alternative imagination of the situation.
What distinguished the conditions of reappraisal and retrospection was the fact that only the reappraisal condition required a specific process of giving a new meaning to the stimulus cognitive change stage. This design allowed to isolate unspecific factors that could affect image processing during reappraisal procedures cognitive elaboration stage.
The evoked potentials ERP in response to the images were measured. In comparison with the control condition, the emotional response of the brain LPP component was smaller both in the condition of retrospection and the condition of reappraisal. Znaczenia i definicje "reinterpretacja" ponowne odczytanie, skomentowanie czegoś.
Przykładowe zdania z " reinterpretacja ". Odmiana Odmieniaj. Dlatego ciągle powracał do metod reinterpretacji kodu binarnego w postaci tekstowej. Wyniki wyszukiwania. Troja w reżyserii Wolfganga Petersena. Wesele Stanisława Wyspiańskiego a następne pokolenia. Kim naprawdę jestem? Halina Poświatowska Lustro. Te słowa rzekła smętna pasterka.
Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego gra z konwencją sentymentalną. Upierają się, że wszystkie odpowiedzi istnieją i istniały od początku, ponieważ Bóg zapisał je w Biblii, a nam pozostaje tylko stosować się do jej zapisów co do jednej litery. Osobiście jestem tym zdegustowany. Uważają nas za V kolumnę i arcy-heretyków, którzy w wilczych skórach wdarli się w szeregi chrześcijan.
Jedyne co są mi w stanie zaproponować to egzorcyzm; ja jednak serdecznie za niego dziękuję, bez łaski. Czy chrześcijanie już nie chcą pamiętać, ile mieli problemów z montanizmem? Mówisz językami: mów samotnie do Boga, bo i tak nikt tego nie zrozumie.
Reinterpretacja mitu przykłady
Leczysz ślepych i chorych: lecz na uboczu — jak Jezus z Nazaretu — i zabraniaj wyleczonym mówić — jak Jezus z Nazaretu — że to Twoja zasługa. To jest przykazanie Jezusa. Nie wydaje mi się, żeby tego typu religijność ogarnęła większość chrześcijan. Jesteśmy bardzo różni, mamy różne wyposażenie intelektualne, doświadczenia życiowe, emocjonalność i nie jest możliwe, żeby większość odnalazła się w jednym nurcie.
Gdyby tak było już dawno chrześcijanie zjednoczyliby się pod jednym sztandarem, a szerzej patrząc ekumenizm stałby się zbędny. Moje obecne stanowisko w tej sprawie idealnie oddaje komentarz Szymona Hołowni dotyczący o. Bashobory i spotkań z charyzmatykami. I co z tego?
A z Jezusem było inaczej? Zacheusz wlazł na drzewobo był mistykiem, czy po prostu gapiem? Tłum, który za Jezusem ciągnął to też nie była rozmodlona pielgrzymka, a reinterpretacja fani umowni ówczesnych tabloidów. Niektórzy nawracają się czytając Mistrza Eckharta, inni patrząc na cuda.
Jeszcze innym potrzebne jest i jedno i drugie. Sam jednak na Stadion się nie wybiorę. Nie z powodu paternalistycznych pouczeń Kasi, która apeluje do abp. To tajemnica każdej modlitwy o uzdrowienie: jedni wstają z wózków, inni na nich zostają, część z nich zaczyna inaczej patrzeć na chorobę, zamieniając syf nieszczęścia w kryształ.
Tak, ja też tego nie rozumiem. Bóg w którego wierzę mimo całej bliskości mnie przerasta. Wymyka się mojemu rozumowi. Wie więcej, szerzej ogarnia. A ja nie mogę — proszę wybaczyć kolokwializm — ładować się miedzy wódkę a zakąskę. Na Stadion nie pójdę zaś, bo po tym wszystkim co się wokół tej sprawy dzieje, nie umiałbym sam siebie przekonać, że idę tam spotkać się z Chrystusem, a nie z ks.
Poza tym — moim światem jest znacznie bardziej kameralna modlitwa. Ale kim ja u licha jestem, żeby zabraniać Bogu — jeśli zechce — działać przez jakiegoś księdza na stadionie?! Estel serdecznie dziękuję za kontynuowanie dyskusji. Jej powyższa, jakże słuszna i cenna wypowiedź, skłania mnie do dalszych refleksji.
Nie byłem w swoim życiu duszpasterzem w sensie ścisłym. Tam spędzałem sporo czasu na kontaktach z chorymi. Tam bywałem też organistą zorganizowaliśmy mały chórek z udziałem sióstr i chorych. Potem przez ponad ćwierć wieku przewodniczyłem Eucharystii w kościele akademickim KUL. A więc, w sumie, przynajmniej namiastka duszpasterstwa full time.
Ma dzisiaj wiele wątpliwości patrząc na to, co się tam teraz dzieje. Chodzi na spotkania, bo zwłaszcza uczestniczki proszą, by została i pomagała im dzięki swojemu wykształceniu teologicznemu i biblijnemu. Z nią czują się bezpieczniej. Rzeczywiście —pomaga im, koryguje, wyjaśnia wiele spraw.
Na niektóre otworzyła mi oczy. To jest pilne wyzwanie, a nie bierna akceptacja i tolerowanie stanu faktycznego. Proszę pójść na takie spotkanie!
W rzeczywistości, co jednakże otrzymują? Bynajmniej nie rzeczywistą miłość i akceptację — namiastkę miłości doraźnej, chwilowej, płytkiej, emocjonalnej, która nie trwa długo. Miłość pozbawiona racjonalności — podkreśla moja rozmówczyni — nie jest prawdziwą, trwałą i twórczą miłością.
Emocje trzeba rozwijać. Tak lepiej, bo wszystko bez wysiłku i pracy umysłu. Praktyka tzw. Powtórka w koło tego samego. Nowe życie, nawrócenie, fascynujące olśnienie,? Nie ma żadnej kontroli. Nikt nie zwraca się do biblistów o pomoc, o głębsze rozumienie Pisma, zwłaszcza Ewangelii. Są do tego przygotowani.
Pouczeń nie potrzebują… Nic dziwnego, że Kościoły pentekostalne wciąż się rozpadają, dzielą, mnożą. A przecież Duch Boży jest Duchem prawdziwej i trwałej jedności. Prawdziwa różnorodność jest możliwa jedynie w prawdziwej jedności. O tym wszystkim usłyszałem dzisiejszego poranka, ostatniego dnia Roku Pańskiego Dużo spraw do przemyślenia.
LEAD: Katolicy nie powinni się bać ruchu charyzmatycznego. Większe otwarcie na Ducha Świętego jest jedyną drogą odnowy Kościoła. Zauważmy: jedyną! To polemika z Ks. Andrzejem Kobylińskim. Zachęcam do uważnej lektury!
Pojawienie się charyzmatów — mówienia językami, prorokowania, uzdrawiania — koncentruje oazowiczów reinterpretacja Bogu, na gotowości przyjmowania natchnień w poruszeniach Ducha jak nigdy dotąd. Andrzej Sionek, Polemika: przewrót w Kościele. Jak Ksiądz Profesor to rozumie?
O co tu chodzi? Wciąż uważam, że religijność charyzmatyczna niekoniecznie musi nieść TYLKO chaos i intelektualne spustoszenie. Nadmienię, że ja po obejrzeniu go…nadal nie mam wyrobionego zdania. Dużo problemów z tym Kościołem. Ruch charyzmatyczny to może i niepokojący znak przyszłych przemian. Można się tą przyszłością martwić ale…tyle jest problemów dnia codziennego w Kościele, że przyszłość, jak się weźmie je pod uwagę, wydaje się czymś tak odległym jak gwiazdy.
Od planety ziemi. Ruch charyzmatyczny i religijność stadionów wygląda wtedy jak odległy kwazar. Ksiądz napisał o jedności Kościoła. To mnie zawsze zastanawiało. Ja tą troskę próbuje zrozumieć, ale czy nie jest czasem tak, że Kościół już jest mocno podzielony? Czy nie dzieli się w sercach? I czy właśnie nie musi się paradoksalnie podzielić jeszcze wyraźniej?
Nie wiem czy przesłanie chrześcijaństwa jest w ogóle w Kościele czytelne. Czy można czuć jedność w sercu wobec Kościoła, który nie chce pouczać polityków opowiadających o uchodzcach w paraliżujacy sposób? Który jednak daje wolną rękę kapłanom, którzy opowiadają obrzydliwe rzeczy o osobach homoseksualnych?
Opowiadają też od lat o gender w sposób taki, jakby byli umyślnie oddelegowani do walki publicznej ze znienawidzonym wrogiem. Którego jednak nikt oprócz części Koscioła nie potrafi uchwycić. I kiedy to się dzieje nikt w Kościele się nie buntuje. Czasem jakiś tekst z zaskoczenia napiszę odważny ksiądz, ale już tydzień później wszyscy zajmują się już tylko delikatnymi sprawami jego życia osobistego.
Jakby to było najważniejsze. Nie znajduje on poparcia i całą sprawą przycicha. Ja tego nie umiem zrozumieć jak Kościół może być tak bierny. Nie ma żadnej grupy młodych, która próbuje mówić w nim jakimś odważnym i przyzwoitym głosem. Kiedy księdz Lemański zostaje poniżony przez władzę Koscioła, jego różnych działaczy i posłusznych rzeczników pomoc otrzymuje po cichu od jakiegoś biskupa.
Jakby to się wszystko działo w podziemiu i pod okupacją! Nikt go publicznie nie wspiera. Żadna grupa księży. Jak ksiądz Oko opowiada z nienawiścią o gejach i opowiada, że to jest właśnie język Jezusa — Kosciół milczy. Ja znam te kilka znaczących zdań z Jezusa ośmieszonego gdzie jest pewna przestroga kierowana wobec wszystkich i jednocześnie jest to apel o czujność wobec kapłanów: za każdym razem kiedy ktoś próbuje mówić i utożsamiać się z Bogiem w taki sposób, że jego język jest właśnie językiem Boga jest to tylko perwersyjna uzurpacja, która jest sygnałem jakiegoś zepsucia umysłu.
Kościół i jego ludzie widzą to, ale milczą. Reinterpretacja nie sprzeciwia się wobec słów JK kierowanych wobec uchodźców. W jednym z kazań w Poznaniu, o którym pisała Gazeta Wyborcza mówi się, że jest którzy teraz z taką troską opowiadają się za demokracją sami są niedemokratyczni.
Słownik języka polskiego PWN*. reinterpretacja «ponowna interpretacja czegoś». • reinterpretacyjny • reinterpretować.
Tyle zadań i tyle razy Kościół pokazywał swoją niedobrą twarz. Jak mówić o jedności? Czy jedność nie oznacza w tym wypadku jakiegoś właściwie przyzwolenia na to co się dzieje? Ja bym sobie i innym życzył na Nowy Rok żebyśmy zobaczyli jednak inną twarz Kościoła. Który nie boi się sprzeciwiać. W którym nie pozwala się na poniżanie innych.
Który troszczy się o słabych i próbuje zaszczepiać innym tą troskę. Który apeluje do serc. Myślę jednak że szansa jest na to niewielka. Potrzeba by to tego jakiegoś odważnego buntu w Kosciele. A na to się raczej nie zanosi. Buntu wobec zła. Dzisiaj nie będą już mógł ustosunkować się do spraw poruszonych w komentarzach Estel, P.
Andrzeja i Tomka. Muszę być poza domem. Zrobię to w możliwie reinterpretacja czasie. Pozostaje mi dzisiaj, u końca rokujedynie modlitewne przyzywanie: Boże czasu i wieczności! Boże ludzkich losów! Odmieniaj nasze umysły i serca. Roku PańskiRoku Bożej Łaski i Miłosierdzia, przemieniaj cierpliwie i wytrwale oblicze Kościoła w naszej Ojczyźnie, aby można było szczere mu zaufać.
Taki, jaki jawi się teraz, tak często odstręcza, odpycha, rani i kaleczy…. Artykuł dr. Sionka w T. Autor docenia rolę intelektu w życiu wiary. W tym przypadku, nadużywanie rozumu nie oznacza, że jest go się całkowicie wyrzec i przestać nim się posługiwać. Sporo zatem w powyższych stwierdzeniach o roli umysłu, o myśleniu.
Ale faktem jest, że to tylko jeden z nurtów pentekostalizmu. Trzeba to zauważyć. Są więc w jego ramach wierzący, zwłaszcza ludzie młodzi, którzy nie idą ślepo na lep skrajnych tendencji irracjonalnych i wrogich rozumowi. W tym sensie, tak pojęty ruch charyzmatyczny może ożywiać skostniałe formy życia parafialnego, byleby nie przeradzał się w dumny elitaryzm, nie rodził poczucia wyższości i pogardy w stosunku do innych.
Osobiście nie podzielam wszelkich tendencji o charakterze wyłączającym. Każdy ekskluzywizm ma w sobie coś przesadnego, niesprawiedliwego, czy nawet grzesznego.
Tomek wspomina o kazusie Ks. Lemańskiego i o potraktowaniu go przez hierarchów. Mnie też to boli. W swoim nowym wywiadzie-rzece wyraziłem jasno swoje stanowisko w tej sprawie. Wydanie tej książki jakoś się jednak opóźnia z powodów kadrowych w Wyd. Tomek pyta również o rozumienie jedności. Ja też noszę w sobie to pytanie od lat.
Całe dziesięciolecia swego żywota poświęciłem ekumenii. Jedność musi respektować także różnorodność, ale ta nie powinna niszczyć jedności w tym, co istotne dla tożsamości wiary. Ruch ekumeniczny jest zdołał do tej pory dojrzeć w swoich poszukiwaniach do powszechnie zadowalającego rozumienia przyszłej jedności, do której staramy się dążyć metodą prób i błędów.
Niech rok będzie dla wszystkich łaskawy! Według mnie istnieje zbieżność między słowami ks. Mroczkowskiego, które wcześniej przytoczyłam i tym co pisze dr. Myślę, że nie da się ułożyć niczym z bruku jednej słusznej ścieżki, po której wierzący mogliby pewnie kroczyć ku Bogu, zbawieniu. Zarówno obcowanie z Bogiem w przestrzeni rozumu-intelektu może być wystarczające jak i wystarczające może być wzrastanie w wierze w ruchach charyzmatycznych.
Ważne jest to, by wszędzie szukać równowagi i nie zatracać się w jedynie słusznej drodze. Wierzący o dużych możliwościach intelektualnych, racjonalni, mogą czerpać ducha zaufania i naiwnej wręcz dziecięcej postawy wobec Boga od charyzmatyków, a charyzmatycy mogliby czerpać od nich wiedzę nie pozwalającą zatracić się w sferze gonienia za duchowym obżarstwem emocjonalnym i cudem.
Oczywiście piszę o sytuacji idealnej i nie mam niestety nadziei, że to się kiedykolwiek urzeczywistni na szerszą skalę. Nieprecyzyjnie się wyraziłem. Człowirk teto jedbakbsię eosyć wolno uczy. W sprawie jedności chodziło mi raczej o to, że panuje taką zasada według której nie można z wewnątrz Kościoła krytykować np. Torunia bo jest ryzyko, że przez to dzięli się Kościół.
Wobec tego z troski o reinterpretacja mulczy się. Nie można zebrać się w grupie dziesięciu księży i wystąpić przeciw obrażaniu ludzi przez Dariusza Oko. Nie można obronić księdza Lemańskiego. Nie można niczego krytycznego powiedzieć o złych twarzach Kościoła, bo jakże to najważniejszą jest jedność Kościoła.
No i jest niedobrą dla ludzi którzy chcą wiedzieć jaki ten Kościół jest. Czy ma przesłanie czy nie.
Interpretacja co to znaczy
Czy są w nim jakieś żywotne siły czy jest tylko bylejakość? Martwi mnie to, że przyzwoity głos wychodzi od księży i zakonników raczej niemłodych. Ludwik Wiśniewski. Gdzie są młode twarze? Nie zależy im na tym jaki ten Kościół jest? Nie przeszkadza im zło które dotknęło księdza Lemańskiego?
Nie przeszkadza im uchwalanie ustaw w nocy? Angażowanie się hierarchów w Politykę? Kult Torunia? Dlaczego siedzą cicho? Tyle ludzi i nie ma w nim garstki która potrafi mówić głośno. Paradoksalnie jednym z tych, którzy mówili głośno, albo próbowali mówić innym językiem był ksiądz Lemański. Tym bardziej martwi to co go spotkało.
Jest tu jak w rosyjskim filmie Lewiatan, tyle że główny bohater jest księdzem… Nie wsparło go środowisko TP. Dobrze i ze współczuciem mówiła o nim Halina Bortnowska, kiedy już okazało się, że spotykają go nieprzyjemności z dworu wygłaszane przez posłusznych rzeczników. Ale właściwie został sam.
Mózgowe mechanizmy kontroli emocji : rola procesów uwagowych i poznawczych w reinterpretacji
Publicznie nikt go nie wsparł. Żadna grupa księży nie odważyła się zorganizować konferencji prasowej. W dzisiejszych czasach, i to w takiej sytuacji. Dzisiaj konferencje organizuje nawet przewodniczący Solidarności, żeby z zapałem bronić swojej twarzy, kiedy dziennikarze wychwycili jakieś jego przewinienia. Kościół milczy kiedy odważnego księdza, który dla Kościoła powinien być bardzo ważny, ważniejszy może niż cała hierarchia razem wzięta, spotyka rażąca niesprawiedliwość.
Kościół który głosi Ewangelie pozwala żeby władza zmiażdzyła zwykłego księdza. Wiem, że są różne perspektywy z których patrzy się na Kościół. Może kogoś bardziej martwią ruchy charyzmatyczne. Ja śledziłem z uwagą sprawy dotyczące księdza Lemańskiego podobnie jak z uwagą przeglądam się wszystkim innym sprawom takim jak przyzwolenie całego środowiska Kościoła wydane Dariuszowi Oko do głoszenia Ewangeli… i jestem przerażony.