J 13 1 20

Jahwe sam zapowiada zgromadzenie Izraela przez swojego Sługę, którego uczyni światłem dla narodów, aby przynieść zbawienie Boże wszystkim ludom ziemi. Bóg mówi o wzgardzie i wyśmianiu Sługi przez Izraela i jednocześnie zapowiada odmianę tej sytuacji: późniejszą akceptację Sługi i skuteczne pouczenie Narodu Wybranego Paściak, Izajasz wieszczem…, s.

Jelonek, Prorocy Starego Testamentu, Krakóws. Alexander, Król…, s. Jelonek, Prorocy…, s. Autor przestawia Sługę jako tego, który słucha Boga i pokłada w Nim ufność, dzięki czemu nie może się on poddać ciężkim próbom cierpienia fizycznego i moralnego. Podkreśla jego uległość i posłuszeństwo Bogu oraz cierpliwość w podejmowaniu ucisków i trudów Sługa posiadł zdolność łatwej wymowy i głębszego rozumienia słów Bożych.

Swoją misję przyjął bez ociągania się i sprzeciwu. Od jej wypełnienia nie odstraszają go doświadczane poniżenia i zniewagi. Nieczułość na obelgi przychodzi mu łatwo, ponieważ wspomaga go Pan. Sługa ma pewność, że jest niewinny, dlatego wzywa na sąd swoich przeciwników.

J 13 16-20 komentarz

Już w tej pieśni zarysowuje się idea zbawienia przez cierpienie, by uwydatnić się w następnej i ostatniej pieśni o Słudze W czwartej pieśni Bóg od początku zapowiada, że wywyższy swojego Sługę. Podkreśla nieludzkie zeszpecenie jego twarzy, która jednak stanie się jeszcze przedmiotem podziwu.

Następnie lud z głębokim żalem opowiada o tragicznym losie i męczeństwie Męża boleści. Jego los objawia tajemnicze Boże działanie, którego nikt nie zdoła pojąć. Pochodzenie Sługi ukazane jest za pomocą porównania do latorośli, która wyrosła z pnia i pędu rośliny na jałowym gruncie.

Nie ma on zachwycającego wyglądu, a raczej bije od niego wzgarda, opuszczenie, zażyłość z cierpieniem. Cierpi jednak niewinnie, przez co daje ludziom uzdrowienie i pokój. Męczeńska śmierć Sługi ujawnia jego charakterystyczne cechy, a są nimi spokojne przyjmowanie cierpień, cierpliwość, milczenie wobec oprawców.

Jego ofiara przyniesie potrójny skutek: będzie cieszył się potomstwem, wydłużą się jego dni i za jego przyczyną zwycięży Bóg. Sam zaś Sługa otrzymał od Jahwe zapewnienie całkowitego szczęścia, oglądania światłości i wiecznego nasycenia Postać Sługi Pańskiego z czterech pieśni Izajasza nosi charakterystyczne cechy różnych postaci Starego Testamentu.

Jego misja i posłannictwo odbijają jakby całą działalność sędziowską, królewską, prorocką, kapłańską. Ponadto 51 Por. W pierwszych słowach drugiej pieśni Sługa zwraca uwagę ludzi na fakt swego powołania Iz 49,1. Jahwe interesował się nim w sposób szczególny jeszcze przed momentem narodzenia.

Dlatego wydaje się, że Bóg miał jakieś wyjątkowe zamiary wobec swojego Sługi. Motyw jego wyboru okazuje się niezwykle głęboki. Bóg kieruje się bowiem szczególną miłością do niego oraz wielkimi zamierzeniami wobec wszystkich ludzi. To wybranie jest dla Sługi niewątpliwą łaską, która go ubogaca bez względu na jego zasługi.

Bóg obdarzył go szczególnym darem Ducha. Dzięki temu darowi Duch ubogacił duszę Sługi Jahwe, ukształtował wszystkie jego władze, żeby uzgodnić z myślą i wolą Boga jego działalność i życie wewnętrzne. Taka łaska była obiecana tylko Emanuelowi Iz 11,2 Sługa Jahwe jako ten, który głosi prawo i stara się o jego zachowanie 42,przypomina niewątpliwie Mojżesza55, kapłanów56, proroków nauczających prawa57, jak również władców Bliskiego Wschodu58, którzy stanowili prawo dla swoich podwładnych i strzegli wśród nich praworządności Sługa mógł także przynależeć do proroków, skutecznie głoszących słowo Boga Jahwe np.

Jr 1,9n; 23, Wskazuje na to porównanie jego ust do ostrego miecza Iz 49,2. Ta paralela może równie dobrze naprowadzać na jego godność jako króla — uwydatnia to zadanie wypuszczenia więźniów Iz 42,7; 49,9 — i jako Mesjasza sprawującego władzę sądowniczą Iz 11,4. Sługa przyjmie misję przywrócenia wolności Izraelitom oraz sprowadzenia ich na powrót do ojczyzny Iz 49,6.

Szlaga red. Wj 3,; 19,38; Lb 12,7; Pwt 18,15; 34,10; Oz 12,14; Ba 2, Pwt 33,10; 17,11; Jr 18, Iz 1,10; 8, Synowiec, Prorocy Izraela, ich pisma i nauka, Krakóws. Sługa ma usunąć z życia narodów nieprawość i ucisk, ma im zapewnić pomyślność Iz 42,4. Sługa Jahwe otrzymuje kilka szczególnych określeń, które wskazują czy to na jego godność mesjańską — tytuł sprawiedliwy Iz 53,11cczy to mesjańsko-królewską — słowa przymierze ludzkości63, gałązka i korzeń Zaszczycony on został szczególnym wybraniem Iz 42,1 podobnie jak patriarcha Jakub, Mojżesz, król Saul, Dawid czy Izrael jako naród Jahwe ukształtował go już w łonie matki i wezwał po imieniu, by wypełnił misję wobec narodów Iz 49,1.

Został wyposażony w ducha Jahwe, jak niegdyś sędziowie, wybitni wojownicy, prorocy, wielcy królowie. W przyszłości ten sam dar ducha miał otrzymać według niektórych zapowiedzi Mesjasz Iz 11,2naród izraelski Iz 32,15; Ez 37, i każdy człowiek Jl 3, Troszczy się o nawrócenie Izraela Iz 49,6w zamian za co spotyka się ze zdecydowanym sprzeciwem Iz 50,6.

To stawia go w rzędzie proroków, którzy upominali swoich rodaków za ich występki i wzywali do wierności Panu Sługa ma złożyć Bogu ofiarę ze swojego życia za grzechy wielu Iz 53, Ponadto wstawia się za 60 Por. Ps 72; ,1n. Iz 9,;11,3n; Mi 5,3n; Za 9,9n. Synowiec, Prorocy Izraela…, s. Iz 42,6; 49,9; por.

Iz 53,2; por. Iz 11,1.

Ewangelia według św. Jana - komentarze biblijne - Fundacja Biblos - Henryk Knapik

Iz 43,1; 44,2. Iz 1,; Jr 3,22; Ez 3,; 8,25; 18, oraz np. Am 7,; Mi 2,; Jr 1,; 15,10; 17,17n; 20,; Ez 2,;3,14n. Pełni rolę pasterza Iz 53,6która przysługiwała także królom, cywilnym przywódcom narodu70, prorokom Za 10,2n i Mesjaszowi W Biblii jest rzeczą charakterystyczną, choć nie wyłączną, że postawa cierpliwego znoszenia ucisków i prześladowań przez Sługę Pańskiego jest porównywana do cichego baranka Iz 53,7.

Podobnie zachował się Jeremiasz w sytuacji, gdy znalazł się w niebezpieczeństwie ze strony mieszkańców Anatotu Jr 11,19 Bóg nie pozostawia swojego Sługi bez szczególnej pomocy Iz 42,1; 49,5; 50,7 tak, jak nie pozostawił bez niej proroków np. Jr 1,8; Ez 3,8n i całego Izraela Iz 41,10 Wymienione wyżej cechy Sługi są pokrewne z cechami Mojżesza, królów izraelskich, Cyrusa, kapłanów, proroków, Mesjasza i Izraela.

To stanowi trudność w określeniu, kim właściwie jest tajemnicza postać Sługi Jahwe. Dodatkowe utrudnienie wynika z faktu, że niektóre jego cechy są charakterystyczne dla wszystkich tych osób i grup społecznych, a ponadto wypowiedzi o Słudze, jakie zawierają pieśni, ujęte są w czasie teraźniejszym, przeszłym, jak i przyszłym.

To wszystko dało podstawy dla wielu, często bardzo odmiennych, sposobów interpretacji postaci Sługi. Jednak wszystkie te przypisane jemu cechy utożsamiają go z Mesjaszem.

J 13 34 35 komentarz

Autor Deutero-Izajasza chciał zapewne przedstawić postać Mesjasza za pomocą najpiękniejszych cnót właściwych przywódcom politycznym i religijnym Izraela oraz widział w nim spełnienie się największych pragnień, które przez wieki narosły wokół jego osoby Obok powyższych cnót, które wynikają z rodzaju i charakteru misji właściwej Słudze Jahwe, nie można pominąć jego cech osobowych.

Dopełniają one bowiem obraz specjalnego wybrańca Boga i dają dodatkowe motywy dla 69 Por. Jr 2,8; 10,21; 23,; Ez 34,; Za 11, Mi 5,3; Ez 34,23n; 37,24n. Najlepszą charakterystykę osobowości Sługi autor Deutero-Izajasza zapisał w treści pierwszej pieśni o nim. W usposobieniu Sługi największą uwagę i zainteresowanie wzbudza jego cichość, spokój i nadzwyczajny umiar Iz 42, Jego misja nie będzie krzykliwa, nie będzie spełniana z rozgłosem.

Sługa nie będzie wołał ni podnosił głosu, jak ktoś gnębiony. Gdyby on sam nie był w stanie ucisku, przygnębienia, to mówić o tym, że nie będzie się skarżył, byłoby czymś nielogicznym. Bóg wyposażył Sługę w dar Ducha oraz wyznaczył mu zadanie ustanowienia narodom prawa.

Mimo to Sługa doznał uciemiężenia, lecz nie będzie wzywał pomocy, nie będzie się jej dopominał i o nią krzyczał. Nie będzie się uskarżał z powodu krzywdy i ucisku. W pierwszej pieśni nie ma jednak mowy o przyczynach i rodzajach jego cierpień Cichość Sługi opisują dwie znamienne metafory: nadłamanej trzciny i tlącego się knotka.

Według jednej z interpretacji zwracają one uwagę na subtelność, dobroć i ogromną wyrozumiałość dla innych. Akcentują bardziej sposób postępowania Sługi niż jego cechy osobowe, gdyż są to przymioty, które ułatwiają łączność z ludźmi, łatwość w znalezieniu dobra, które kryje się w człowieku.

Z kolei inne interpretacje zwracają uwagę na przyszłe cierpienia i poniżenia Sługi.

Jesus Washes His Disciples’ Feet. 13 It was just before the Passover Festival. Jesus knew that the hour had come for him to leave this world and go to the Father. Having loved his own who were in the world, he loved them to the end. 2 The evening meal was in progress, and the devil had already prompted Judas, the son of Simon Iscariot, to.

Te doświadczenia, chociaż tak bardzo go przygniotły, iż można by go porównać do nadłamanej, zgniecionej trzciny, to jednak nie były go w stanie przemóc. Na skutek wyczerpania i osłabienia uczyniły z niego jakby ledwo tlący się knot lampki oliwnej, a mimo to nie zgasiły ducha i mocy, które go motywowały do pełnienia wyznaczonej misji Zdaniem Homerskiego dla zasadności tych interpretacji brakuje podłoża, wynikającego z analizy gramatycznej czy z analizy kontekstu pieśni.

Dlatego wnioskuje się, że owe metafory nadłamanej trzciny i tlącego się knotka mają na celu wyłącznie uwypuklić cichość i pokorę Sługi Jahwe Łach — M. Filipiak red. Zarówno trzcina jak i lampka to rzeczy kruche, które łatwo zniszczyć, złamać czy zdmuchnąć. Jednak okazuje się, że niespodziewanie pojawia się w nich moc przeciwna złudzeniom i naturze Poprzez tę kontrastowość ukazuje się niezłomna moc Sługi mimo widocznej słabości, w której się on znajduje.

Pomimo tej słabości przyniesie prawo, na pewno wypełni zadanie. Wspomniane metafory trzciny i knota w sposób ogólny zarysowują ucisk, cierpienie, jakie dotykają Sługę, a które stopniowo — dokładniej i bardziej konkretnie — są przedstawione w kolejnych pieśniach W drugiej pieśni Sługa sam przedstawia swoje powołanie i skuteczność posłannictwa, które dokonuje się wśród cierpień.

Przyznaje się także do zwątpienia: Ja zaś mówiłem: Próżno się trudziłem, na darmo i na nic zużyłem me siły. Lecz moje prawo jest u Pana i moja nagroda u Boga mego Iz 49,4. Wyznaje, iż był wzgardzony, poniżony, zrównany z niewolnikiem, ale znalazł upodobanie u Boga, który wsparł go swą mocą i uskutecznił jego zadanie.

Ten temat rozwija dalej trzecia pieśń. Bóg umacniając Sługę w jego misji nie ujmuje cierpień, ale ukazuje je w konkretach: Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym Mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem Iz 50,6. Ostatecznie Bóg zapewnił mu jednak powodzenie.

W końcu czwarta pieśń opiewa triumf Sługi, okupiony szczegółowo opisanym cierpieniem, męką. Ta pieśń tłumaczy istotę cierpień Sługi, którą jest ekspiacja za grzechy wszystkich ludzi Iz 53,11 Iz 36,6 i paralelnie 4 Krl 18,21 oraz Ez 29,6n; Iz 43,17, jak również starożytne teksty lamentacji babilońskich. To w Nowym Testamencie zaczyna być podkreślana jako typ Mesjasza Jezusa.

Do argumentacji za mesjańskością Jezusa teksty tych pieśni wchodzą w pełni dopiero w refleksjach apostołów bądź ewangelistów oraz w ich kerygmie Szczególnym tego świadectwem jest zacytowanie w Mt 12, fragmentu pierwszej pieśni o Słudze Jahwe. W kontekście zatargu Jezusa z faryzeuszami i pierwszej decyzji o zgładzeniu Go, a potem zmianie przez Niego miejsca pobytu i dalszego uzdrawiania chorych, Ewangelista przypomina postać Sługi Pańskiego.

Jezus uciekając przed rozgłosem, dowodzi swojego mesjańskiego posłannictwa przez mądrość i cuda. Robi to tym bardziej, kiedy unika sporu z przeciwnikami, którzy Go i tak odtrącają, a niesie ratunek innym. W ten sposób nie ustaje w działaniu zbawczym. Jezus jak Sługa ulega prześladowcom, będąc niejako słabszym od nich. Pomimo tego jednak dalej realizuje Boży plan zbawienia Jezus jest jak najbardziej świadomy realizacji przez siebie właśnie tego biblijnego typu Mesjasza.

Mówi o tym swoim uczniom podczas Ostatniej Wieczerzy, przeczuwając zbliżającą się mękę: … Powiadam wam: to, co jest napisane, musi się spełnić na Mnie: «Zaliczony został do złoczyńców». To bowiem, co się do Mnie odnosi, dochodzi kresu Łk 22, Jezus cytuje tekst z czwartej pieśni Iz 53,12 o ofierze Sługi Pańskiego, która ma wartość ekspiacyjną.

Proroctwo całkiem wyraźnie i dosłownie, nie tylko w znaczeniu analogicznym, wypełnia się w osobie Jezusa. Wypełnia się jako coś nieodwoływalnego, jak nieodwołalne są Boże postanowienia co do zbawczego planu W końcu katecheza pierwotnego Kościoła wskazała na wyraźny związek Jezusa ze Sługą Pańskim.

Diakon Filip opowiadając dworzaninowi etiopskiemu Ewangelię o Chrystusie, posługuje się właśnie fragmentem Iz 53, Dz 8, 83 Por. Jankowski, Rozwój chrystologii Nowego Testamentu, Krakóws. Jankowski, Rozwój chrystologii…, s. Postać Sługi przywołuje również autor Listu do Filipian, mówiąc o Jezusie, który przyjął postać sługi 2,7 i musiał cierpieć jako syn człowieczy Postać Sługi, ze względu na jego misję oraz duchową postawę, przewyższa wszystkie postacie Starego Testamentu.

Ukazuje przede wszystkim nową postać biblijnego mesjanizmu, którym jest Mesjasz-Sługa. Sama zaś postać Sługi Jahwe jest w obrębie mesjanizmu arcydziełem objawienia Starego Testamentu. Dalszym krokiem w niniejszej pracy będzie ukazanie tematu podobieństwa postaci Sługi Pańskiego oraz Jezusa Chrystusa w ujęciu Ewangelii Janowej.

Janowy obraz Sługi Pańskiego Pobieżna lektura pism Janowych prowadzi do wniosku, że nie pojawia się w nich temat Jezusa Sługi Pańskiego. Dopiero wnikliwa egzegeza czwartej Ewangelii ujawnia ścisłe powiązanie przedstawienia Jezusa jako Branka Bożego ze Sługą Pańskim z Izajaszowych pieśni. Jan Chrzciciel w obecności swoich uczniów nazywa Jezusa Barankiem Bożym, który gładzi grzech świata.

Wypowiada te słowa podczas udzielania chrztu w Jordanie, gdy Jezus staje wśród grzeszników. Wyznaje w Nim Baranka Bożego, który gładzi grzechy wszystkich ludzi. Ten swoisty apel do Izraelitów nie pozostaje bez odpowiedzi: dwóch uczniów Jana idzie za Barankiem usłyszawszy o Nim świadectwo J 1,36 Do baranka był porównywany naród izraelski, 86 Por.

Brzegowy, Prorocy Izraela. I, Tarnóws. Paciorek, Ewangelia umiłowanego ucznia, Lublins. Jan Ewangelista pisząc o Baranku Bożym, który gładzi grzech świata, w swoisty sposób odwołuje się do wielu miejsc Starego Testamentu. Historia egzegezy pokazuje różne tłumaczenia tego tytułu. Odnoszono go zarówno do codziennych ofiar, składanych w świątyni ta interpretacja nie odpowiada jednak jednorazowej śmierci Jezusajak i do baranka paschalnego.

Za tą drugą interpretacją przemawia czas wydania wyroku i śmierć Jezusa J 18,28; 19, Jana dokonuje się w momencie składania ofiary z baranka paschalnego w świątyni jerozolimskiej — oraz powstrzymanie się od łamania Mu goleni na krzyżu przez żołnierzy J 19, Krew baranka w sposób symboliczny ocalała od zagłady — krew Chrystusa obmywa z grzechów Traktowanie Baranka Bożego jako baranka paschalnego wydaje się jednak mało prawdopodobne w kontekście Ewangelii Janowej, a to z powodu wątpliwego pojawiania się motywu przebłagania.

Rano i wieczorem w świątyni jerozolimskiej był składany baranek bez skazy. Tę ofiarę powtarzano wielokrotnie, więc już w tym punkcie nie odpowiada to jednorazowej ofierze Jezusa por. J 19, Natomiast ofiarą przebłagalną za grzechy był kozioł wyganiany na pustynię do Azazela Kpł 16,9na Jezus w żaden sposób nie jest tym kozłem ofiarnym.

On sam gładzi grzech całego świata 1 J 2,2a nie tylko wybranego narodu Ofiara ta, a raczej gotowość Abrahama do złożenia w ofierze swojego jedynego syna, ma pośrednie znaczenie dla powstania symbolu Baranka Bożego. Żydowska haggada łączyła ją ze Sługą Pańskim z Iz 53 oraz barankiem paschalnym.

Jednak dopiero obraz ofiary Izaaka przedstawiony w Rz 8,32, który 89 Por. Gądecki, Wstęp do pism Janowych, Gnieznos. Jankowski, Rok liturgiczny w świetle Biblii, Krakóws. Paciorek, Ewangelia…, s. Współcześni egzegeci93 dostrzegają ponadto w Baranku Bożym symbol cierpiącego i triumfującego Mesjasza.

Do takiej interpretacji doprowadza ich zestawienie z tekstem Apokalipsy św. Jana, w której zabity baranek przynosi zbawienie i zwycięża nieprzyjaciół Ap 7,17; 14,; 17,14 Bardzo mało prawdopodobne wydaje się jednak, aby określenie Jezusa jako Baranka Bożego wywodziło się od Baranka z Apokalipsy Ap 5,6. Motyw ten był znany autorowi czwartej Ewangelii, ale Baranek w Apokalipsie to po pierwsze avrni,on, a nie avmno.

W końcu autor Apokalipsy nie daje bezpośrednich odniesień do wstawienniczego cierpienia Baranka, lecz same tylko aluzje Ap 5,9; 7,14; 14,4 Inna jeszcze analiza tytułu Baranka Bożego naprowadza na ofiary małych zwierząt, poprzez które dokonywano pojednania po grzechu Jednak przyjście Jezusa znosi konieczność rytów ofiarniczych, za pomocą których odnawiano więź z Bogiem, a urzeczywistnia ono obietnicę zbawienia i gładzi grzech Jeruzalem Iz 40,2 Cechy ofiary Jezusa i baranka paschalnego pasują do ofiary sprawiedliwego Sługi Pańskiego Iz 53,7.

Efraim, Jezus. Żyd praktykujący, Krakóws. Dodd, S. Mędala, A. Marchadour, H. Witczyk, A. Nic więc dziwnego, że współcześnie wielu egzegetów, podobnie jak ojcowie Kościoła i komentatorzy starożytności, łączy Baranka Bożego z barankiem z Iz 53,7. Pozwala na to greckie wyrażenie o[ a. Natomiast aramejskie słowo aylj, które oznacza zarówno baranka, chłopca jak i sługę, umożliwia przetłumaczenie wypowiedzi Jana Chrzciciela przez Baranka Bożego lub przez Sługę Pańskiego.

Jednak tłumacz grecki z motywów teologicznych posłużył się pierwszą możliwością, ponieważ Sługa Pański porównywany jest w czwartej pieśni do milczącego baranka prowadzonego na rzeź Iz 53,7 Podobieństw Sługi Pańskiego z Chrystusem jako Barankiem jest kilka. Po drugie, cieszą się szczególną asystencją Ducha Świętego Iz 42,1; por.

Jeszcze innym podobieństwem jest pojawiający się w Ewangelii Janowej temat nowego Mojżesza — Jezusa. Mojżesz pośredniczył Przymierzu z góry Synaj, a Sługa jest pośrednikiem nowego Przymierza Boga z całą ludzkością Jezus dzięki darowi Ducha Świętego gładzi grzech świata.

Grzech oznacza tutaj postawę niewiary, nieposłuszeństwa słowom Boga, odrzucenie Jezusa jako Syna Bożego, brak uznania Jego nauczania. Gądecki, Wstęp…, s. Gryglewicz, Duchowy charakter…, s. Mędala, Chrystologia Ewangelii św. Jana, Krakóws. Szymik red. Takie wyrażenie bardzo mocno uwydatnia uniwersalne znaczenie męki i śmierci Chrystusa Jana ukazuje Jezusa jako Wysłannika Boga i Baranka Bożego, który przynosząc zbawcze objawienie gładzi grzech świata J 1, Zdrada Judasza jest wypełnieniem Pisma w.

Obecność zdrajcy w gronie uczniów nie jest więc błędem, ale koniecznością. Pozostali uczniowie mają jednak za zadanie uwierzyć, że Jezus jest Bogiem i przyszedł od Boga. Taki sens ma stwierdzenie: abyście Wiara ta uwalnia od śmierci w grzechach J 8,24a więc staje się warunkiem zbawienia. Szczęście uczniów polega na tym, że uwierzyli w Jezusa i żyją w zgodzie z wiarą.

Mt 10,40 ; Łk 10, Możesz więcej! Notatki do fragmentów Historia ostatnio wyszukanych Załóż konto. Ewangelia wg św.

Dzieło Biblijne - Ewangelia i komentarz: J 13, (Wielki Czwartek )

Biblia Tysiąclecia - Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu - J 13

Jana Zobacz wstęp i często szukane fragmenty Dowiedz się więcej! W Jego śmierci zostanie objawiona miłość Boga do ludzi. Wszystkie jej skutki uczyni darem dla nich. Jezus miłuje swoich dwunastu uczniów. Jezus jako gospodarz wieczerzy staje się sługą, umywa nogi każdego z dwunastu gości, aby potwierdzić swoją więź z każdym z nich.

Oni poznali Go najpełniej. Ich wiara i pamięć o Nim będzie miała kluczowe znaczenie przez wszystkie lata ich służby. Jakuba 1 List św. Piotra 2 List św. Piotra 1 List św. Jana 2 List św.